Sunday, September 23, 2012

Isang Tula




Sa buhay natin
Dumarating ang panahon ng
Kalungkutan at pangungulila

Ng biniro ako ng tadhana
Sinubok ang aking tatag at paniniwala
Kaibigan ang ibinigay na himala

Pait at hapdi, napalitan ng ngiti
Buhay kong malaon na’y
Muling binigyan ng kulay

Masaya, magulo, nakalilito
Puso’y kumakaba tuwing magkikita
Ganito pala ‘pag umiibig na

Sa mga pagsubok, bumigay ang marupok
Puso’y sinugatan, iniwang luhaan
Diyos ko, ako’y huwag pabayaan

Sa aking kapighatian,
Kaibigan ang naging kanlungan
Pilit hinilom aking pusong sugatan.

Siya’y iyo ng iwan, huwag nang ipaglaban.
Kumapit ng mahigpit, huwag bibitiwan
Nalilito na ang aking isipan

Sa bandang huli, pag-ibig ang nanaig
Usapang taimtim nauwi sa pagniniig
Aking bulaklak wagas ang dilig

Isa, dalawa, tatlo
Dumaang panahon hindi ko na mabilang
‘Pagkat pag-ibig na wagas ay walang hanggan
  
Dalangin ko ngayon  
Poon kami’y gabayan, buhay ay ingatan
Kami’y huwag pabayaan

Irog, tanggapin ang alay ko
Pag-ibig at buong buhay alay sa’yo
Hanggang ako’y tawagin na ni San Pedro

At kapag ang oras ay dumating
Iyong alalahanin, ako’y maghahanda na
Ng napakagandang dambana

Pahirin ang luha, palitan ng tuwa
Ika’y sasalubungin, kokoronahan ng bituin
Tayo’y mga anghel na sa langit na hangarin


*** I wrote this poem last year for my best friend and her partner. They celebrated their 10th year of being together last year and exchanged their vows in Tagaytay, 6 of us witness on that special day...